Home Contact





Nika Lanka
Dijkstra Drang en Bouwhekkenverhuur Leeuwarden
Rabobank
SkarWeb Internet Scharsterbrug
Fledderus Belettering Oosterwolde
Autobedrijf Van der Veen

Nieuws

2015-04-27 - Piet Schreur aanvaller pur sang in de jaren zestig van


Terug naar overzicht

Piet Schreur aanvaller pur sang in de jaren zestig van de Friese Wielerhistorie.

 

Na het schrijven van een verhaal over de vergeten Friese beroepsrenner Henk Hiddenga uit Stiens voor de site van de Stichting Wieler Promotie Olympia, waarin ik veel Friese wielrenners noemde uit de jaren zestig, werd mij door lezers van dat stukje bij een bezoek aan wielerwedstrijden meegedeeld dat ik een van de meest aanvallende rijders uit die jaren was vergeten en dat was dus Piet Schreur uit Wolvega. Vandaar dat ik nu een stukje schrijf over deze befaamde wielrenner. Veel van wat ik daarbij over hem vermeld staat ook beschreven in het boek “Wielrennen in Friesland door de eeuwen heen fan tsjiltsjeriden oant hurdfytsen” van Martinus Jongsma en Bernard Pijper wat verscheen in 1998 en eigenlijk op de boekenplank hoort te staan van iedere Friese wielerliefhebber. Ook heb ik informatie verzameld over Piet Schreur uit het Fries Fiets Archief. Wat ik me vooral zelf nog van hem kan herinneren is, naast zijn aanvallende manier van koersen, het zwarte tenue waarin hij altijd aan de start verscheen. Als Piet Schreur aan de start verscheen dan wist je zeker dat er strijd geleverd werd. Hij moest ook wel aanvallen want echt een sprinter was hij niet. Als dat het geval geweest zou zijn, dan zou hij zeker veel meer wedstrijden hebben gewonnen dan de circa 25 die hij nu op zijn naam wist te schrijven. Zoals zoveel goede renners begon hij pas op latere leeftijd met wielrennen. Als allround sportman begon hij met gymnastiek bij de gymnastiekvereniging Arena, waar hij veel aan atletiek deed. Ook speelde hij in het eerste elftal van de toenmalige voetbalvereniging D.O.G (De Oude Garde) die op 27 juni 1968 fuseerde met DIOW (Door Inspanning Ontspanning Wolvega) tot FC Wolvega. Verder deed hij nog aan korfbal en was hij een goede schaatser die twee keer als toerrijder de Elfstedentocht uitreed en wel in 1954 en 1956. Hij werd gegrepen door het wielervirus tijdens zijn militaire diensttijd. Niet zo verwonderlijk, want ook op de diverse legerplaatsen werd gekoerst om het kampioenschap van de kazerne. Ook was er in die dagen een militaire ploeg en werd om het militair kampioenschap van Nederland gestreden. In 1955 meldde hij zich aan als lid van de WV Olympia in Heerenveen. Reeds in 1956 (Ruinen) won hij al zijn eerste Friese titel. Iets wat hij herhaalde in 1958 (Enschede), 1963 Dwingeloo) en 1964 (Sleen). In dat laatste jaar werd hij tevens kampioen van Noord-Nederland. Ook won hij drie keer zilver en wel in 1959, 1961 en 1962. Alle keren moest hij zijn meerdere erkennen in die andere Friese kanjer, Henk Hoekstra uit Ureterp. Ook werd hij nog twee keer derde en wel in 1965 (winnaar Wiebe Boonstra) en in 1966 (winnaar Henk Hoekstra).

Een heel succesvol seizoen was wel dat van 1959 toen hij van de 48 keer dat hij aan de start stond niet minder dan 40 keer prijs wist te rijden. In dat jaar werd hij winnaar in: Harlingen, Bolsward, Eelde, Gorredijk, Sint Jacobi Parochie, Groningen en Zwaagwesteinde. Hij maakte in Zwaagwesteinde deel uit van een kopgroep met in die dagen gerenommeerde renners als een Henk Nijdam, Theo Pronk, Wim Dieperink en A. Lemmens. Een kopgroep die al na 10 kilometer ontstond. In 1961 reed hij 41 keer in de prijzen, waarvan tweemaal als eerste. Een hele mooie overwinning behaalde hij in 1962 in een door regen geteisterde Ronde van Arnhem. Daarin versloeg hij o.a. de grote favoriet Cees van Espen uit Arnhem. Deze werd later beroepsrenner bij de ploeg van Televizier en Televizier/Batavus en wist o.a. in de Ronde van Frankrijk van 1965 een etappe te winnen. De Ronde van zijn woonplaats Wolvega wist hij helaas voor hem nooit te winnen. Dat had ook wel eens met pech te maken want zo ging hij op 6 juli 1963 in de door Anne Koster gewonnen wedstrijd onderuit in de eindsprint van 29 man op het door regen in de laatste kilometers spekglad geworden parcours. Wel stond hij met een derde plaats in 1964 op het podium van de Ronde van Wolvega. In 1964 werd hij opgenomen in de Rih-Fongers ploeg die verder nog bestond uit Roel Hendriks, Nico Been, Jan Bols, Henk Hoekstra, Bé Jansema, Jacob Koster en Wiebe Boonstra. In 1963 werd hij in de in als criterium verreden Ster van Zwolle 8e. Winnaar werd toen Evert Dickhoff. De Ster van Zwolle werd in 1963 en 1964 in de vorm van een criterium op het terrein van de Oude Veemarkt verreden, omdat de provinciale wegen in de omgeving van Zwolle in die jaren niet mochten worden gebruikt voor wielerwedstrijden. Verder wist Piet Schreur zich tweemaal bij de beste tien te rijden in de bekende Acht van Chaam, werd hij in 1963 3e in Dwars door Gendringen en werd hij een keer derde en vierde in de Dorpen Omloop van Drenthe. Eenmaal nam hij deel aan Olympia's Tour door Nederland en wel in 1961.

Hij reed toen voor de Acifit (accu's) ploeg die in dat jaar bekende renners onder contract had als een Jo de Haan, Dick Groeneweg, Coen Niesten, Antoon van der Steen, Emiel Verstraete, Wout Wagtmans en Jan Westdorp.

Hij eindigde in dat jaar als 47e in het eindklassement. De amateurs reden in die jaren ook wel wedstrijden met de categorie onafhankelijken. Dit waren semi profs die ook mochten rijden in wedstrijden voor beroepsrenners. Ook reden ze wel wedstrijden met de categorie nieuwelingen.

In 1970 reed Piet Schreur, die in 1967 het bedrijf van zijn vader in elektra, radio's, waterleiding en sanitair had overgenomen, zijn laatste wedstrijd.    

Jan Osinga