Home Contact





Nika Lanka
Dijkstra Drang en Bouwhekkenverhuur Leeuwarden
Rabobank
SkarWeb Internet Scharsterbrug
Fledderus Belettering Oosterwolde
Autobedrijf Van der Veen
De Vries Sport en Wielershop Nijeholtpade

Nieuws

2017-05-28 - Droom komt uit voor Umberto Atzori


Terug naar overzicht

Droom komt uit voor Umberto Atzori

Door Michiel Kolle op zondag 28 mei 2017 10:25
0 reactiescomments
  • Umberto Atzori uit Zorgvlied treedt per 1 juni als mecanicien toe tot wielerploeg Lotto-Jumbo. ‘Hier in Nederland is deze ploeg het hoogste dat je op dit gebied kunt halen.’ © Wilbert Bijzitter

pinterestmail

Zorgvlied – Umberto Atzori uit Zorgvlied treedt per 1 juni als mecanicien toe tot wielerploeg Lotto-Jumbo. Een prachtige nieuwe uitdaging voor het eens zo begenadigd wielertalent. Na een uiterst prettig sollicitatiegesprek duurt het slechts een dag.

De telefoon gaat. ‘Het was ja, of nee’, glimlacht Umberto. De keuze is snel gemaakt. Het voelt voor Umberto Atzori (29) alsof hij een warm bad instapt bij een grote professionele wielerploeg in een keiharde wielerwereld. ‘Hier heb ik ontzettend veel zin in.’

Het is een prachtige, bijzonder warme lentedag. Net onder de kerk bij het ouderlijk huis in Zorgvlied vertelt Atzori, in een tuin die volop in bloei is, honderduit over zijn leven als wielrenner. Een leven waarin alles op alles wordt gezet om de absolute top te bereiken. Het heilige doel wordt jammerlijk niet behaald. Blessureleed gooit eind 2014 definitief vuil op de ketting. Hij besluit te stoppen. ‘Het deed pijn. Het doet nog altijd pijn’, vertelt Atzori, zoon van een Italiaanse vader en Nederlandse moeder. 

Liefde voor de fiets

Atzori begint in juni aan een nieuw hoofdstuk in zijn carrière. De start bij Lotto-Jumbo wordt veelbelovend. Hij mag direct mee naar de Critérium du Dauphiné, een koers die gezien wordt als opwarmer voor het heilige der heilige: de Tour de France. De Tour is dit jaar nog niet aan de orde, maar wat een mooi begin is het van een nieuwe uitdaging. Zelf is Atzori jarenlang uiterst getalenteerd als wielrenner, maar het profcircuit haalt hij net niet. In de ouderlijke tuin vertelt hij over een wielerloopbaan met ups en downs. Over vreugde, over verdriet. Over het leed dat wielrennen heet. ‘95% is ellende, maar voor die mooie 5% doe je het’, klinkt het met een voorzichtige glimlach. ‘De wielerwereld is een keiharde wereld.’

Zelf weet hij niet precies waar zijn liefde voor de fiets is ontstaan, maar uit verhalen van zijn moeder blijkt dat Umberto als piepjong ventje al onlosmakelijk aan zijn fiets verbonden is. Hij groeit letterlijk op tussen fietsers. Zijn broers fietsen, zijn vader ook. ‘Toen ik drie of vier jaar oud was riep ik blijkbaar al dat ik wielrenner zou worden. Er zijn foto’s van mij als klein kind. Mijn broers op een wielrenfiets, ik op mijn driewieler ernaast. Zij gingen dan naar de training, maar ik mocht nog niet mee. Ik fietste er vervolgens alsnog naartoe. Ik wilde natuurlijk ook mee.’

Talent

Het blijkt een voorbode van een veelbelovende periode. Direct na de verhuizing vanuit Tilburg naar Drenthe brengt vader Atzori zijn zoons naar de Peddelaars in Hoogeveen. Voor Umberto pakt het geweldig uit. In de winters staan de weekenden in die jaren vooral in het teken van veldrijden. ‘We gingen ieder jaar, ieder weekend naar Brabant. Daar had ik familie wonen en daar sliepen we dan. Op zaterdag had ik ’s ochtends een wedstrijd, mijn broer later op de dag. Ik had de volgende dag dan direct nog een wedstrijd. Dat waren onze weekenden. Dat is lang zo geweest.’

Ook op de weg blijkt de gretige Umberto een groot talent. In zijn eerste jaar is het direct raak. Na een vierde plek bij het clubkampioenschap wordt de vlam definitief ontstoken. Vervolgens wordt hij Nederlands kampioen. Eigenlijk mag hij nog niet meedoen, want hij heeft te weinig wedstijden gereden. Een vader van een clubgenootje herkent echter het talent van Umberto en staat de plek van zijn zoontje af. ‘Ik deed mee en won gelijk. Nederlands kampioen. Tja, het hek was van de dam. Dat was ook mooi voor die man. Toen werd ik vervolgens twee keer op rij in het veld Nederlands kampioen.’ Ook in de daaropvolgende jaren blijft Umberto Atzori een groot fietstalent. Altijd houdt hij de droom voor ogen: professioneel wielrenner worden. Maar kort daarvoor dwingt een slepende blessure hem uiteindelijk te stoppen. 

Cirkeltje

En dat doet best pijn. Lichamelijk, maar ook diep in het hart. Het steekt nog altijd dat zijn droom uiteen is gespat. ‘Ik zat op een gegeven moment alleen maar met pijn op de fiets.’ De benen zijn in zijn goede jaren verdacht vaak verzuurd door een vernauwing en knik in de liesslagader. Een operatie volgt, maar de pijn blijft er maar. De effecten van de liesslagader zijn merkbaar. Niet alleen is zijn linkerbeen drie centimeter dunner dan zijn rechterbeen, op de fiets trekt hij bovendien scheef. Dat heeft tot gevolg dat er meer klachten ontstaan.

Toegeven wil de wielrenner op die momenten niet. ‘Maar hierdoor bleef ik constant in een cirkeltje. Dat heb ik nog twee, drie jaar volgehouden. Mijn droom hield ik voor ogen. Ik zat er denk ik niet heel ver vanaf, maar wel te ver. Als je niet gezond bent en je vorm fluctueert zo, dan houdt het op. In een keer had ik het. Het was helemaal klaar. Het doet nog steeds pijn, dat blijft stiekem altijd zo. Het is niet helemaal gelukt. Anderen vinden misschien van wel, maar ikzelf vond dat ik nog verder moest. Ik heb er wel heel voor door gekregen en meegemaakt.’

Zegetocht

Toch is er reden genoeg om apetrots te zijn op hetgeen hij als wielrenner allemaal heeft bereikt. Hoogtepunten kan hij direct opnoemen. Atzori wint bijvoorbeeld in twee dagen tijd de Profronde van Stiphout én de Acht van Chaam. Ook de Lus van Roden zet hij achter zijn naam. Vooral de zege van Chaam is er eentje om te koesteren. ‘Mijn oom overleed in 2009 en in 2010 won ik Chaam. Hij kwam daar altijd samen met mijn tante kijken. Precies het jaar daarop won ik. Dat was beladen. Ik denk dat die wel een van de mooiste zeges is.’ De rit, de sprint, het tactische spelletje. Het zit nog precies in z’n hoofd. ‘Dat is mooi om aan terug te denken. Twee dagen achter elkaar winnen. Geweldig.’

Veel heeft Atzori te danken aan zijn ouders, die telkens maar weer voor hem klaarstaan. In weer of wind, in voor- en tegenspoed. Als Umberto er eens met de pet naar gooit – dat gebeurt natuurlijk weleens bij een puber– dan komt vader een paar keer niet kijken. Zo wordt direct duidelijk dat hij alles op alles moet zetten. ‘Een geweldige vorm van motivatie. Zeker als je dat vergelijkt met sommige ouders die langs te kant stonden te schreeuwen. Mijn ouders hebben veel voor mij betekend, ze hadden er alles voor over. Daarvoor ben ik ze enorm dankbaar.’

Profcircuit

Wanneer Umberto nu gaat fietsen, voelt hij een leegte. Er is geen doel om naartoe te werken. Hij is een man die altijd een doel voor ogen heeft. Of het nu op de fiets is, of ernaast. En met zijn nieuwe baan als mecanicien bij Lotto-Jumbo komt hij alsnog in het profwereldje terecht. Veel renners kent hij uit zijn prachtige wielerloopbaan, waarin hij het toch maar mooi tot de continentale klasse schopt. De drive van Atzori is enorm en overal ziet hij een uitdaging in. Watch and learn is het volgende dat er voor hem op het programma staat. Vragen, luisteren, kijken. ‘Ik ben toch weer aanwezig bij de koers. Dat voelt goed. Het fietsen jeukt me nog niet, maar het wereldje wel.’

Atzori houdt ervan om ergens naar uit te kijken en naartoe te werken. Dat gaat nu weer gebeuren. ‘Het wordt opofferen’, weet hij. Want hoewel Atzori straks redelijk wat vrije dagen heeft, is hij vooral langere periodes weg van huis. ‘Dat weet je. Hier in Nederland is deze ploeg het hoogste dat je op dit gebied kunt halen. Vorig jaar ben ik een keer met Roompot mee geweest. Dat was geweldig. Maar dit is heel wat anders. Deze ploeg staat er al jaren. De organisatie staat als een huis. Alles is uitstekend voor elkaar en is tiptop geregeld. Ze willen een familieploeg zijn en dat idee krijg je ook heel erg. Het voelt als een warm bad. Ik heb er ontzettend veel zin in.’

Door Alexander Drost